09 July 2011

ஈழ இலக்கியத்தின் இறுதிக் குரல்

Posted by lavanyan gunalan 7:31 PM, under | 1 comment


பேராசிரியர் சிவதம்பி

மொழியியல் ஆய்வாளரும் பேராசிரியருமான கார்த்திகேசு சிவதம்பி ஜூலை 6 அன்று இரவு இலங்கையில் மாரடைப்பால் காலமானார். அவருக்கு வயது 79. தமிழ் மொழித் துறைக்காக பல்வேறு ஆய்வுகளை சிவதம்பி அளித்திருக்கிறார். தமிழகத்துக்கு வரும்போதெல்லாம் சென்னைப் பல்கலைக்கழக விருந்தினர் மாளிகையில் தங்கியிருந்து மாணவர்களோடு கலந்துரையாடல், ஆய்வு நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்று வற்றாத தமிழ் அறிவை மாணவர்களுக்கு வழங்கியிருக்கிறார். அடிக்கடி அவர் தமிழகத்துக்கு வரக் காரணமானவர்களில், சென்னைப் பல்கலைக் கழகத்தின் தமிழ்த் துறைத் தலைவர் பேராசிரியர் வீ.அரசு ஒருவர். சிவதம்பியோடு மொழி ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் நெருங்கிப் பழகியிருக்கும் பேராசிரியர் வீ.ரசிடம் சிவதம்பியின் நினைவுகளை  பகிர்ந்துகொள்ளச் சொன்னோன். அருவியாகக் கொட்டிவிட்டார்.

‘‘பேராசிரியர் சிவதம்பி மாணவர்களோடு பழகும்போது அவரிடம் அதிகாரப் படிநிலை இருக்காது. ஒரு மாணவனிடம் ஆசிரியர் பேசுகிற தோரணை அவரிடம் இருக்காது. எந்த மாணவனும் அவரை எளிதாக அணுகமுடியும். மாணவர்களிடம் பேசும்போது, ‘என்ன ராஜா’ என்றுதான் பேசுவார். ஒரு மாணவனிடம் இரண்டு நிமிடம் பேசினாலே அவனுக்கு பிடித்தமான பேராசிரியராக சிவதம்பி மாறிவிடுவார். அவர், மனித உறவுகளை முதன்மைப்படுத்துவாரே தவிர, அதிகாரத்தை முன்னிறுத்தமாட்டார். யார் வேண்டுமானாலும் அவரைப் போய் பார்க்கமுடியும்; பேசமுடியும்.

1981இல் எனக்கு அறிமுகமானார். 1986இல் இருந்து நானும் அவரும் வருடத்துக்கு ஓரிரு முறையாவது சந்தித்துக்கொள்வோம். அதன்பிறகு, 1989ஆம் ஆண்டு சென்னைப் பல்கலைக் கழத்தில் தங்கியிருந்தார். அதன்பிறகு தமிழகம் வரும்போதெல்லாம் பல்கலைக்கு வருவார், தங்குவார்; மாணவர்களோடு கலந்துரையாடுவார். அவரிடம் பேசுவதற்கு மாணவர்கள் அத்தனைபேரும் ஆசைப்படுவார்கள். இன்னவிஷயத்தில் ஒரு மாணவன் ஆர்வமாக இருக்கிறான் என்று தெரிந்துகொண்டால், அவனை அடுத்தமுறை பார்க்கும்போது அந்த விஷயத்தைப் பற்றி விரிவாகப் பேசுவார்; அதை ஊக்கப்படுத்துவார். இவ்வளவு பெரிய பேராசிரியர் நம்மைப் பற்றியும், நமக்கு பிடித்தமானவற்றையும் தெரிந்து வைத்திருக்கிறாரே என்று அந்த மாணவனுக்கு வெட்கமும் மகிழ்ச்சியும் ஒருசேர வந்துவிடும்.

பேராசிரியர் வீ.அரசு
1992 - 1993க்குப் பிறகு அவரால் நடக்கமுடியாமல் போய்விட்டது. உடற்பருமன் அவரை நடக்கமுடியாமல் செய்துவிட்டது. அப்படி நடக்கமுடியாமல் போனாலும் உலகம் முழுக்க விமானப் பயணம் செய்தார். நடக்கமுடியாததால் அவரால் வீல் சேரில்தான் போகமுடியும். அதுவும் சாதாரண சேரில் அவரால் உட்கார முடியாது. அவருக்காக தனி வீல் சேர் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். இத்தனை பிரச்னைகள் இருந்தாலும் அதை அவர் பொருட்படுத்தாமல் இயங்கிக்கொண்டே இருந்தார். அப்படி 2005இல் சென்னைப் பல்கலைக் கழகத்தில் பேராசிரியர் சிவதம்பிக்கு ஆய்வரங்கு நடத்தினோம். மாணவர்கள்தான் காரிலிருந்து அவரை இறக்குவார்கள். அரங்க மேடையில் ஏற்றுவார்கள்; இறக்குவார்கள். அதை செய்வதற்கு மாணவர்களுக்குள்ளேயே போட்டி இருக்கும். நான் தூக்குகிறேன்... நீ தூக்குகிறேன்... என்று வருவார்கள். எந்த முகச்சுளிப்பும் இல்லாமல் மாணவர்கள் இப்படி ஆர்வமாக அவருக்கு சேவை செய்யவேண்டும் என்று நினைத்ததற்கு அவருடைய குணம்தான் காரணம். யாரையும் எளிதில் கவர்ந்துவிடும் அவருடைய குணம் மாணவர்களுக்கு ரொம்பவே பிடித்தமானதாக இருந்தது.

அதேபோல என்னை முதன்முதலில் அங்கீகரித்த பேராசிரியரும் சிவதம்பிதான். என்னிடம் இருந்த தனித்திறமைகளை கண்டுபிடித்து அதைப் பற்றி என்னிடம் பேசுவார். 1980லேயே என்னை அங்கீகரித்தார். அவரோடு சேர்ந்து புத்தகம் எழுதுவதற்கும் என்னை அனுமதித்தார். தனக்கு எல்லா விஷயங்களும் தெரியும் என்ற மனப்பான்மை அவரிடத்தில் இருந்தது கிடையாது. தனக்கு தெரியாத விஷயங்களை மாணவர்கள் கூறினால் அதை அங்கீகரித்து பாராட்டுவார்.

பேராசிரியர் கைலாசபதியின் ஆய்வு நூல்களை படிக்கும்போது ஒருவிஷயத்தை எடுத்துக்கொண்டு புட்டுப்புட்டு வைத்துவிடுவார். அவர் என்ன சொல்லவருகிறார் என்பது எளிதில் புரிந்துவிடும். படிக்கிறவர்களுக்கும் சிரமமில்லாமல் இருக்கும். ஆனால், சிவதம்பி அப்படி கிடையாது, ஒரு விஷயத்தை எடுத்துக்கொண்டால் அதனுடைய அடிநுனி வரை சென்று பார்க்கக்கூடியவர்; பேசக்கூடியவர். அப்படி பேசினால்தான் என்னை மாதிரியானவர்களுக்கு பிடிக்கும். அப்படி பேசாமல் மேம்போக்காக பேசினால் அவரிடமே அவரை விமர்சனம் செய்வோம். அதை அவர் அங்கீகரிப்பார்; அப்படி பேசியதற்கான காரணத்தையும் சொல்லி விளக்குவார். யாரையும் பகைத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்று நினைக்கமாட்டார். எல்லோருடனும் அன்பாக பழகவேண்டும் என்று நினைப்பதுதான் சிவதம்பியின் குணம். இந்தக் குழந்தை மனப்பான்மைதான் சிவதம்பிக்கு உலகம் முழுவதும் அபிமானிகளை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.

ஒருமுறை கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் பா.மாணிக்கத்தை சந்திப்பதற்காக பேராசிரியர் சிவதம்பியோடு நான் மற்றும் இருவர் அம்பாசிடர் காரில் பயணித்தோம். போய்க்கொண்டே இருக்கும்போது எதிர்பாராதவிதமாக சாக்கடையில் கார் சக்கரம் மாட்டிக்கொண்டு ஒரு பக்கமாக சற்று சாய்ந்துவிட்டது. பேராசிரியரைத் தவிர டிரைவர் உட்பட எல்லாரும் கார் ஜன்னல் வழியாக வெளியே வந்துவிட்டோம். ஆனால், முன்னிறுக்கையில் உட்கார்ந்து வந்த சிவதம்பியால் வெளியே வரமுடியவில்லை. கண்ணாடி ஜன்னலும் சின்னது. என்ன செய்வது என்றே தெரியாமல் திகைத்துப் போயிருந்த நேரத்தில், முன்னால் உட்கார்ந்துகொண்டு இருந்தவர் திடீரென்று எக்கி பின் இருக்கைப் பக்கம் வந்துவிட்டார். அப்புறம் தலையோடு சேர்த்து இரண்டு கைகளையும் ஜன்னல் வழியாக வெளியே நீட்டினார். பின்னாலிருந்து ஒருவர் அவரை தூக்கிவிட்டார். இந்தப் பக்கம் இருந்து இருவர் அவரை இழுத்தோம். ஒருவழியாக அவருடைய ஒத்துழைப்போடு அவரை வெளியே கொண்டுவந்துவிட்டோம். நாங்களே நினைக்காத யோசனை அவருக்கு எப்படி வந்தது என்று தெரியவில்லை. தைரியமும் வில்பவரும்தான் அவரை சமயோஜிதமாக யோசிக்கவைத்தது. அவருடைய இந்த வில்பவரை பல விஷயங்களில் பல நேரங்களில் பார்த்து வியந்திருக்கிறேன்.

இவ்வளவு தைரியமான மனிதரை சின்ன விஷயம் பாதித்தால்கூட மனம் ஒடிந்துபோய்விடுவார். அவருடைய இளைய மகளுக்கு ஏதாவது ஒன்று நேர்ந்துவிட்டால் அவரால் தாங்கவே முடியாது; அழுது கண்ணீர் வடிப்பார். அதேபோல ஈழப் போரின் போது அவருக்கு நெருக்கமான நண்பர்கள் ஒவ்வொருவராக மடிந்துவிட்டார்கள் என்பதை கேள்விப்பட்டபோதெல்லாம் ரொம்பவே நொடிந்துபோனார். குழந்தை மனம் படைத்தவர். அதேபோலதான் இசை, ஓவியம், சாப்பாடு விஷயத்திலும். ஒரு குழந்தை எப்படி சாப்பாட்டை ரசித்து ருசித்து பிரியமாக சாப்பிடுமோ அப்படிதான் சாப்பிடுவார். அதைப் பார்க்கும்போது நமக்கே சாப்பிட்டது மாதிரி திருப்தியாக இருக்கும். ஆதிமூலத்தின் ஓவியங்கள் அவருக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அவருடைய எல்லா ஓவியங்களைப் பற்றியும் ஆதிமூலத்தோடு அவ்வளவு நுணுக்கமாகப் பேசுவார். இவ்வளவு நுணுக்கமாக ஆதிமூலம்கூட யோசித்திருக்கமாட்டார். தேவாரப் பாடல்களை கேட்கும்போது மனமுறுகி கேட்பார். அதனுடைய இசை அவரை கட்டிப்போட்டது.

தமிழகத்துக்கு பலமுறை வந்து போயிருந்தாலும், கடைசியாக அவர் வந்திருந்தது செம்மொழி மாநாட்டுக்காகத்தான். ஈழ ஆதரவாளர்களாக தன்னை காட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்று திமுக அவருக்கு வலைவீசி பிடித்து வந்தது. ஆனால், ஈழத்தைப் பற்றி ஒருவார்த்தைக்கூட அவர் பேசாமல் போனதும்; கருணாநிதியை உலகத் தமிழர்களின் தலைவர் என்று பாராட்டியதையும் நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால், புலிகளுக்குப் பிடித்த பேராசிரியராகவே சிவதம்பி இருந்தார். ஈழப் போராட்டம் ஆரம்பித்தபோது அதை ஆதரித்து பிராசாரம் செய்தார். ஆனால், காலப்போக்கில் வயதின் காரணமாகவும் குடும்பச்சூழல் காரணமாகவும் அவரால் தொடர்ந்து போராடமுடியவில்லை.

கடைசியாக இறப்பதற்கு பத்து பதினைந்து நாட்களுக்கு முன், உட்காரக்கூட முடியாமல் படுத்த படுக்கையாகவே இருந்திருக்கிறார். அப்போதுகூட எல்லாரிடம் அன்பாக சிரித்துப் பேசி பொழுதைக் கழித்திருக்கிறார். இறப்பதற்கு அரைமணி நேரத்துக்கு முன் பேசிவிட்டு தூங்கப்போகிறேன் என்று சொன்னவர் அப்படியே தூங்கிவிட்டார். அவருடைய இழப்பு எனக்கு மட்டுமல்ல தமிழினத்துக்கே பேரிழப்பு!’’

ஈழ இலக்கியதின் இறுதிக்குரல் அடங்கிவிட்டது.

- சா.இலாகுபாரதி

1 comments:

பேராசிரியர் சிவதம்பியின் மறைவு தமிழ் மொழித் துறைக்கு பேரிழப்புதான். ஆனால், இந்த மரணம் பற்றி பெரும்பாலான தமிழ் ஊடகங்கள் மவுனம் சாதித்து வருவது கேவலமாக இருக்கிறது.

Post a Comment

கோப்பு

கோப்பு