24 June 2011

கிரேஸ் - கருணாஸ் காதல் கதை

Posted by lavanyan gunalan 8:32 PM, under | No comments


‘‘இப்படி எதிரே வந்து ‘உங்கள் காதலைப் பற்றிச் சொல்லுங்க’னு நீங்க உட்கார்ந்து இருக்கீங்க பார்த்தீங்களா... அதுதான் எங்க காதலுக்குக் கிடைச்ச வெற்றியாக நான் பார்க்கிறேன்...’’ என்று ஆரம்பிக்கும்போதே கிரேஸ் படு எமோஷனலாக இருந்தார். காதல் அவரை அவ்வளவு உணர்வுபூர்வமாக ஆக்கியிருக்கிறது.

‘‘நான் கலந்துகொண்ட கல்லூரி நிகழ்ச்சிக்கு நடுவராக வந்தார் கருணாஸ். அந்தப் போட்டியில் பரிசு வென்றதோடு அந்த நிகழ்ச்சியை நான் மறந்துவிட்டேன். ஆனால், இரண்டு நாட்களுக்குப்பிறகு கருணாஸ் என் கல்லூரி தேடிவந்து முதல்வரிடம் என்னைப் பாடவைக்கப் போவதாகச் சொல்லி பேசிவிட்டு தன் விசிட்டிங் கார்டைக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றார். 




முதல்வர் என்னை அழைத்து, ‘ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து வந்த மாதிரி ஒருத்தர் வந்து உன் பாட்டு பிடிச்சிருக்குனும், உன்னைப் பாடவைக்கப் போறதாகவும் சொன்னார். எதுக்கும் நீ அவரைச் சந்திக்கப் போகும்போது அப்பா அம்மாவைக் கூட்டிட்டுப் போ...’ என்று சொன்னார். ஆனால், நான் தனியாகவே போய் கருணாஸைச் சந்தித்தேன். அப்படித்தான் ஆரம்பித்தது எங்கள் முதல் சந்திப்பு.

தன் ஆல்பத்தில் பாடவைத்த கருணாஸ், அடுத்து கச்சேரிகளுக்கு பாட அழைத்தார். ஆல்பத்தில் பாட வரும்போது ‘ஸ்பெஷல் கிளாஸ்’ என்று நானே வீட்டில் பொய் சொல்லிவிட்டு வந்தேன். கச்சேரிகளுக்கு வரும்போது, ‘நண்பர் வீட்டுக்குப் போவதாகச் சொல்லிவிட்டு வா’ என்று அவர் பொய் சொல்ல ஐடியா கொடுத்தார்.



அவர் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. அதனால் பாடச் சென்றேன். என் மீது அவருக்கு காதல் இருந்திருக்கிறது. கச்சேரி முடிந்த ஒருநாள் என்னை வீட்டில் விடுவதாகச் சொல்லி காரில் ஏற்றிக்கொண்ட கருணாஸ், நேரே பீச்சுக்குப் போய்விட்டார். அங்கு வைத்து தன் காதலைச் சொன்னார்.

‘நீ இல்லைன்னா செத்துடுவேன்னு நினைக்காதே... காதலைத் தூக்கி ஓரமா வெச்சுட்டு நட்பைத் தொடருவோம்’னு சொன்னாரு. ‘எனக்கு உங்க மேல அப்படியெல்லாம் எதுவும் தோணலை’னு சொல்லிட்டு வந்துட்டேன். ஆனால், அதன்பிறகு அவர் பாராமுகம் காட்டியது எனக்குக் கோபத்தை உண்டாக்கியது.

அப்போதுதான் அவர் மீது எனக்கும் காதல் இருப்பதை உணர்ந்தேன். அதை உடனே சொல்லவும் செய்தேன். அங்கிருந்துதான் எங்கள் காதல் கதை தொடங்கியது...’’ என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார் கிரேஸ்.

அவர் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னதன் காரணம் என்ன என்பதை அவர் அடுத்து சொன்ன விஷயங்கள் உணர்த்தியது.



‘‘எங்களுக்குள்ளே காதல் மலர்ந்த நேரத்தில், வீட்டில் எனக்கு கல்யாணம் செய்றதைப் பத்தி பேச ஆரம்பிச்சாங்க. எங்க குடும்ப நண்பர் ஒருவரை மாப்பிள்ளையாக தீர்மானிக்கவும் செய்துட்டாங்க.

பொண்ணுக்கு மாப்பிள்ளையா வரக்கூடியவர் நல்லா படிச்சு இருக்கணும்... பொண்ணை வைத்து வாழக்கூடிய அளவுக்கு வாழ்க்கையில் செட்டிலானவராக இருக்கணும் என்ற எண்ணத்தில்தான் அந்த மாப்பிள்ளையை என் அப்பா பார்த்திருந்தார். நிலையான வேலை, கைநிறைய சம்பளம், நல்ல அந்தஸ்து, என் வீட்டில் இருப்பவர்களின் தேர்வு, வசதியான வாழ்க்கை, சமூகத்தில் மதிப்பு... இப்படி அந்த மாப்பிள்ளை கருணாஸைவிட உயர்வானவர் என்று மற்றவர்களால் ஆறு வித்தியாசங்கள் சொல்லமுடியும்... ஏன், இன்னும் அதிகமாக நூறு வித்தியாசங்கள்கூட சொல்லமுடியும்.

ஆனால், எல்லாவற்றையும் தாண்டி கருணாஸ் மீது என் காதல் இருந்தது. அத்தனை வித்தியாசங்களையும் அடித்து நொறுக்கியது காதல். கல்யாணப் பேச்சு தீவிரமானதும் ஒருநாள் என் அக்கா பெண்ணை பள்ளிக்கூடத்தில் கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டு கருணாஸை நோக்கி புறப்பட்டுவிட்டேன். 

குடும்பத்தின் கல்யாண தீவிரம் ஒருபக்கம் காரணமாக இருந்தாலும், முந்தையநாள் நானும் கருணாஸும் பார்த்த டைட்டானிக் படம் என்னை வீட்டை விட்டுப் புறப்படும் முடிவை நோக்கி நகர்த்தியது காதலின் ஆழத்தைச் சொன்ன அந்தப் படம்தான் இன்றைக்கும் என் காதல் சாய்ஸ்! நானே தெளிவாகவும் தீர்மானமாகவும் நின்றதால் கோடம்பாக்கம் ரிஜிஸ்டர் ஆஃபிஸில் நாங்க பதிவுத் திருமணம் செய்து கொண்டோம்.

கிறிஸ்தவ மதத்தில் பிறந்த கிரேஸாகிய நான், இந்து மதத்தில் பிறந்த கருணாஸை காதலோடு கரம்பிடித்தேன். எல்லோரையும் முந்திக் கொண்டு கர்த்தரும் கருமாரியும் எங்களை ஆசீர்வதித்தார்கள். இன்றும் அந்த ஆசீர்வாதம்தான் எங்களை முன்னின்று வாழவைத்துக் கொண்டிருக்கிறது’’ என்றார் கிரேஸ்.

கல்யாண வாழ்க்கை இருவருக்கும் ரத்தினக் கம்பளம் விரிக்கவில்லை. தினம் தினம் போராட்டமாகத்தான் இருந்திருக்கிறது வாழ்க்கை. ஆனாலும் காதலை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு இருவரும் போராடியிருக்கிறார்கள்.



‘‘கல்யாணத்துக்குப் பிறகு ரெண்டுபேரும் தனிக்குடித்தனம் பண்ணத் தொடங்கிட்டோம். தனிக்குடித்தனம் என்பது பெயருக்குத்தான். ஆனால், வீடு நிறைய கூட்டம் இருந்துகொண்டே இருக்கும். ஆர்கெஸ்ட்ராவில் இருந்த அத்தனை பேரும் எங்களோடவே தங்கியிருந்தாங்க.

எல்லாருக்கும் எல்லா நாளும் கச்சேரி இருக்காது. இசைக்கருவிகள் வாசிக்கும் தோழர்கள் வேறு ஏதாவது கச்சேரிக்குப் போய் வந்து கொடுக்கும் காசு அரிசியாகி உலையில் கொதிக்கும். பல நாட்களில் அப்படி பசியாறி இருக்கிறோம். இசையும் இசைவான மனிதர்களும் இருந்ததால் எங்கள் வாழ்க்கை ஒருநாளும் சோகமாக விடிந்ததில்லை... கோபமாக முடிந்ததில்லை. பசித்திருந்தாலும் தனித்து இருந்ததில்லை. நானும் கருணாஸும் இணைந்தே இருந்தோம்.

கல்யாணத்துக்குப் பிறகு வேலை விஷயமாக அலையத் தொடங்கிய கருணாஸ் நிறைய நேரம் வெளியில் சுற்றத் தொடங்கினார். காதலிக்கும்போது ஒருநாளைக்கு 100 முறையாவது போன் பண்ணுவார். ஆனா, கல்யாணத்துக்குப் பிறகு வெளியே போனா, ஒரு போன்கூட பண்ணமாட்டார். நான்தான் எங்கப்பா இருக்கே... சாப்பிட்டியா... எப்போ வரப்போறேன்னு அடிக்கடி போன் பண்ணி விசாரிச்சுட்டே இருப்பேன். என்னடா இந்த மனுஷன் இப்படி பண்றாரேன்னு ஒருகட்டத்துலே துக்கம் தொண்டையை அடைச்சது.

‘கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி என்னோட ஒரே வேலை உன்னை காதலிக்கிறது மட்டும்தான். ஆனா, இப்போ உன்னை சந்தோஷமாக வெச்சுக்கணும்... நமக்கு வரப்போற குழந்தைக்கு சம்பாதிக்கணும்... நம்மோடு இருக்கும் நண்பர்களுக்கு ஏதாவது செய்யணும்... உன் பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்து இருந்தா எப்படி இதையெல்லாம் சாதிக்கமுடியும். யோசிச்சு பாரு’ன்னு ஒருநாள் எதிரே உட்கார்ந்து கருணாஸ் பேசப்பேச அவர் முகத்தையே பார்த்துகிட்டிருந்தேன்.

எப்பவும் சிரிச்சு சிரிச்சு காமடியாப் பேசற ஆளுக்குள்ளே இப்படி ஒரு அந்நியனானு ஆச்சரியப்பட்டுப் போயிட்டேன். என்னை சந்தோஷமா வெச்சுக்கறதுக்காக ஓடுற மனுஷனை சந்தோஷப்படுத்த நானும் முடிவு செய்தேன். அவருக்கு வேலை விஷயமா நிறைய ஹெல்ப் பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டேன். எங்களுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான்.

அதுக்கு முன்னாடியே என் அக்கா பெண்ணை நாங்க தத்தெடுத்துக்கிட்டோம். சித்தி இல்லாமே இருக்கமாட்டேன்னு வீட்டுலே அடம்பிடிச்சு எங்க அப்பா மனசை கரையவெச்சது அவதான். சித்தப்பா சித்திங்கிறதைவிட அப்பா அம்மான்னுதான் எங்களை கூப்பிடுவாள். குழந்தைகள் வந்தபிறகு எங்கள் நெருக்கம் இன்னும் அதிகமாகிடுச்சு’’ என்று சொன்ன கிரேஸ் உறுதியான குரலில் ஒரு விஷயம் சொன்னார்.

‘‘நிறைய போராட்டங்களோடு வாழ்க்கை இருந்தாலும், எங்க லவ் மட்டும் எப்பவும் குறைஞ்சது இல்லை!’’ ஆயிரம் அர்த்தங்கள் அந்த வாக்கியத்தின் பின்னே ஒளிந்திருந்தன.

- சா.இலாகுபாரதி

0 comments:

Post a Comment

கோப்பு

கோப்பு